Kozlu Mutlu Sonlu Masöz

“O vakit bu hadisenin hafızandan uçup gitmesine izin vermemek için Kozlu Mutlu Sonlu Masöz Schaffer, Colton ve Beaumont projelerinin durum tablolarını saat beşte masamda görmek isterim. Ve daha sonra bu sabahki bir saati telafi etmek için saat altıda konuşma odasında benim için Papadakis raporunun sunum modelini çıkartmam istiyorum. Eğer bu raporun üstesinden gelirsen bana ne yaptığını bildiğini kanıtlamış olursun.” Arkasını dönerek ofis kapısını ardından çarpışını izlerken gözlerim dev gibi oldu. Aynı zamanda MBA tezimi oluşturan bu projede takvimin ilerisinde olduğumu oldukça iyi biliyordu. Anlaşmalar imzalanana  kadar  slaytlarımı bitirmek için önümde hâlâ aylar vardı…

Ki hemen hemen imzalanmamışlardı – henüz tam olarak düzenlenmemişlerdi bile. Ġimdi ise uğraşmam ihtiyaç duyulan diğer işlerle birlikte, birlikte bir sunum modellemesi yapmamızı istiyordu. Saatime baktım. Harika, yedi buçuk saatim vardı, tabii eğer öğlen yemeğini pas geçersem… Papadakis dosyasını açtım ve işe koyuldum. Herkes öğlen yemeği için dökülmeye başladığında otomattan almış olduğum kahvem ve bir paket karışık çerezle masama yapışıp kalmıştım. Normalde akşamki yemekten artanları getirir veya diğer stajyerlerle bir şeyler yiyecek için ayrılırdım fakat vakit bugün benden yana değildi.

Kozlu Mutlu Sonlu Masöz

Ofisin dış kapısının açıldığını duydum ve kafamı kaldırdım, Sara Dillon gülümseyerek içeri girdi. Sara, Ryan Medya Grubu nda benimle aynı MBA staj programındaydı fakat o muhasebede çalışıyordu. “Öğle yemeği için hazır mısın?” diye sordu. “Çıkamıyorum. Korkunç bigün.” Özür dileyen gözlerle ona baktım ve tebessümü zoraki bir gülümsemeye dönüştü. “Korkunç olan gün mü, patron mu?” Masamın köşesine oturdu. “Bu sabah cinlerinin birazcık tepesinde olduğunu duydum.” Biliyorum dercesine baktım. Sara onun için çalışmıyordu fakat patronum hakkında her şeyi biliyordu.

Ġirketin kurucusu Elliott Ryan’ın en minik oğlu olması ve çabuk öfkelenmesiyle nam salmış olan Bennett Ryan, bu binada yaşayan bir efsaneydi. “Benden iki tane olsa bile bu işi vakitında bitiremem.” “Gelirken sana bir şeyler getirmemi istemediğine kesin misin?” Gözleri patronun ofisine doğru kaydı. “Kiralık bir katil? Kutsal su?” Güldüm. “Ben iyiyim.” Sara gülümsedi ve ofisten çıktı. Kahvemin son yudumunu da içmiştim ki eğildiğimde çorabımın kaçtığını fark ettim.